Recommend Print

Ποιμαντορικοί Εγκύκλιοι Σεβασμιωτάτου (2014)

ΕΟΡΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2015


     

Euaggelismos

ΕΟΡΤΙΟ ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ & ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΡΕΝΤΗ

Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ

ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2015

*****

Στήν σημερινή ορτή το Εαγγελισμο τς περαγίας Θεοτόκου, γαπητοί χριστιανοί, συνυπάρχουν μυστηριακή φανέρωση τς θείας οκονομίας καί τό  πρτο μέγα γεγονός τς εαγγελικς στορίας.

Σμερον τς σωτηρίας μν τό κεφάλαιον καί τοπ΄ αἰῶνος μυστηρίου φανέρωσις, Υός το Θεο, Υός τς Παρθένου γίνεται.

Δύο πρόσωπα: Υός καί Λόγος το Θεοησος Χριστός κα Παρθένος Μαριάμ, ἡ Κυρία Θεοτόκος καί Θεομήτωρ, καί δύο γεγονότα: φανέρωση το «π΄αἰῶνος κεκρυμμένου μυστηρίου» τς βουλς το Θεο καί ρχή λης τς στορίας τς σωτηρίας τονθρώπου καί το κόσμου.

Ατή εναι μεγάλη σημερινή ορτή.

εαγγελιστής Λουκς, πως κούσαμε στό σημερινό εαγγέλιο, μς παραδίδει τό διάλογο τς Παναγίας μας μέ τόν ρχάγγελο Γαβριήλ δίνοντάς μας διά τν λόγων τους τίς διαστάσεις το μεγαλυτέρου θαύματος στήν νθρώπινη στορία, τήν διά σαρκός πιφάνειαν το Κυρίου.

«Χαρε Κεχαριτωμένη Κύριος μετά σο, ελογημένη σύ ν γυναιξί». ρχάγγελος πευθυνόμενος στήν παρθένο Μαρία μεταφέρει ναν μοναδικό χαιρετισμό πού μοιό του δέν κουσε λλος νθρωπος. Εναι πρτος παινος το Θεο στήν γυναῖκα μετά τήν προγονική πόφαση. Τά πρῶτα ατά γκωμιαστικά λόγια πρός τήν μωμο Μαριάμ εναι νας θεος χαιρετισμός δηλωτικός τς ποιότητος το προσώπου τς Παναγίας, πρός τό ποῖο, θά επωθεῖ κολούθως σκοπός ατς τς κ Θεο προσδιοριστικς διαπίστωσης καί λόγος τς γγελικς πισκέψεως. μεσιτεύων γγελος μφανίζεται προειδοποίητα στήν Παναγία γιά νά μεσιτεύσει τό λόγο το Θεο καί φυσικ τ τρόππρόσμενη ατή πίσκεψη το Γαβριήλ, τήν ξάφνιασε. «δοσα» Παναγία «διεταράχθη πί τ λόγ ατο». Κι ρχάγγελος σπεύδει να τήν καθησυχάσει «Μή φοβοῦ, Μαριάμ», ξεκινώντας νά ποκαλύπτει τόν σκοπό τς παρουσίας του μπρός της, ξεκινώντας νά φανερώνει τό «π΄αἰῶνος μυστήριον» τς νσάρκωσης το Υο το Θεο. «Καί δο συλλήψν γαστρί καί τέξ υόν καί καλέσεις τό νομα ατοησον» συνεχίζει ρχάγγελος λέγοντας τό τί πρόκειται νά γίνει. λα σα πρόκειται νά γίνουν μως προϋποθέτουν μιά φυσική ρχή καί μιά ατία πού Παρθένος Μαρία ξέρει καλά πώς σέ ατήν δέν συντρέχει. «Πς σται μοι τοτο, πεί νδρα ο γινώσκωδ ποιητική γλῶσσα τς μνολογίας τς κκλησίας μας, ρμηνεύει τήν πορία στούς λογισμούς τς Παναγίας: «Ξένος στι λόγος καί θέα, ξένα σου τά ρήματα καί τά μηνύματα». «Φαίνῃ μοι ς νθρωπος καί πς φθέγγῃ ρήματα πέρ νθρωπον;», μο φαίνεσαι γιά νθρωπος καί πς τά λόγια σου εναι παραπάνω πό νθρωπο; Καί ρχάγγελος, κόμη κι ατός μή μπορῶντας νά ρμηνεύσει τόν τρόπο τοπορρήτου θαύματος τοσπόρου τόκου πού πρόκειται νά λάβει χώρα στήν κοιλία τῆς Παναγίας, καταφεύγει καί δηγε τήν ληθινή πορία καί τόν θεοφιλῆ φόβο Της πρός τόν Θεό. Εναι στιγμή γιά νά ποκαλυφθεπό τόν Γαβριήλ ερός σκοπός γιά τόν ποο «ορανόθεν πέμφθη». Νά ποκαλυφθε καί νά φανερωθετό «π΄ αἰῶνος μυστήριον» πού δέν εναι τά σα μέχρι δχει πε, λλά ατό πού θά κουσθε τώρα πό τήν κτίση καί διαιτέρως πό λη τήν νθρώπινη φύση, ξεχωριστή καί μοναδική νέργεια καί χάρη το Θεοπάνω στήν Παρθένο Μαρία: «Πνεμα γιον πελεύσεται πί σέ καί δύναμις ψίστου πισκιάσει σοι», τό γιο Πνεμα θά λθει πάνω σου καί θα σέ σκεπάσει δύναμις τοψίστου. Μέ ατό τό μοναδικό λόγο ατή τή μοναδική, πό τήν ρχή τς δημιουργίας ως τήν τελική κρίση, στορική στιγμή, συντελεται τό μέγιστο και ερώτατο γεγονός στήν στορία τονθρωπίνου γένους καί τς κτίσεως λης « Λόγος σαρκοται διά Πνεύματος γίου».

Τοτο πού επώθηκε πό τόν ρχάγγελο τώρα εναι ποκάλυψη τς βουλς το Θεο, εναι «κεκρυμμένο μυστήριον μέγα» πρίν νά επωθε, λλά καί πάλι «μυστήριον μέγα» καί φο επώθηκε. πως λέγει γιος Γρηγόριος Παλαμς «τόσο μεγάλο καί θεο, τόσο πόρρητο καί κατανόητο εναι τό τι φύση μας γινε μόθεος καί μς χαρίσθηκε πάνοδος πί τό κρεττον (στό καλύτερο), στε τοτο καί στούς γγέλους καί στούς νθρώπους, κόμη καί στούς προφτες, νά μένει στήν πραγματικότητα νεπίγνωστο μυστήριο κρυμμένο πό τόν αἰῶνα. Καί ταν γινε πάλι μένει μυστήριο, χι βεβαίως γιά τό τι γινε λλά γιά τό πς γινε. Μυστήριο πιστευόμενο λλά μή γιγνωσκόμενο, προσκυνούμενο λλά μή πολυπραγμονούμενο, προσκυνούμενο δέ καί πιστευόμενο εμή ν Πνεύματι γί».

Τελειώνει διήγηση το γεγονότος το Εαγγελισμοπό τόν εαγγελιστή Λουκ μέ τήν Κεχαριτωμένη Παρθένο Μαριάμ νά συναινε στό κοσμοϊστορικό γεγονός «δο δούλη Κυρίου∙ γένοιτό μοι κατά τό ρμά σου».

νσάρκωση το Θεανθρώπου Χριστο καί δυνατότητα σωτηρίας τονθρώπου στηρίζεται σέ ατή τή φράση. λόγος τς Κεχαριτωμένης Παναγίας εναι πλός, θεος κατά τήν σύνεση καί παράμιλλος, καθς καί γιότητα το προσώπου της, καί πευθύνεται εχετικά πρός τόν Θεό. ρμηνεύοντας ατόν τόν λόγο, γιος Γρηγόριος Παλαμς λέγει τι Παναγία «πάλιν τρέχει πρός τόν Θεόν καί δι’ εχς πρός ατόν νατείνεται» καθς λέγει στόν γγελο: «ν, πως λέγεις, λθει σ’ μένα τό γιον Πνεμα, γιά νά μέ καθαρίσει περισσότερο καί νά μέ δυναμώσει νά δεχθ τό σωτήριο μβρυο, ν μ’ πισκιάσει δύναμις τοψίστου πού θά μορφώσει μέσα μου τόν νθρωπο ατόν πού φέρει τήν μορφή το Θεο καί θά δημιουργήσει σπορη λοχεία, ν τό γεννώμενο θά εναι γιο καί Υός Θεο καί Θεός καί Βασιλεύς αώνιος, τίποτα δέν εναι δύνατο γιά τόν Θεό, δού γώ δούλη το Κυρίου, ς γίνει σύμφωνα μέ τό λόγο σου».

Θέτει λοιπόν Θεοτόκος τίς προϋποθέσεις, τούς λόγους γιά τούς ποίους συμφωνε, συναινε καί θέλει νά δεχθε τόν λόγο το Θεο. ποδέχεται μέ τή θέλησή της τό παράδοξο θαμα. Κυρία Θεοτόκος εναι πρτος νθρωπος στήν στορία πού ξαιτίας τς πενέργειας τογίου Πνεύματος καί τς δικς της θελήσεως «στρέφει» τόν νθρωπο καί κάνει κέντρο τς μελλοντικς ζως του τόν νσαρκωμένο Θεάνθρωπο Χριστό. Γίνεται μεθόριος μεταξύ θείου καί νθρωπίνου. Πλέον νθρωπος χει ρατό κέντρο τόν Υό το Θεο. Χριστός ναδείχθηκε ληθινός καί τέλειος Θεός, καί ληθινός καί τέλειος νθρωπος, καί ατό χι «κεχωρισμένως» λλά ἑνώσας ν Ἑαυτ τόν Θεόν καί τόν νθρωπον», γιά νά δηγήσει ξανά τόν νθρωπο στήν ληθινή παρξή του, τήν ληθινή ζωή του, τήν ληθινή πόστασή του.

Τό μεγάλο πρόβλημα πάντοτε καί σήμερα εναι ατό: Πς θά μπορέσει νά θελήσει νθρωπος νά βρίσκεται συνεχς «ν τ Χριστ», δηλαδή νά διεκδικεντός του, θέλησίς του νά τόν δηγε - πως πραξε παρθένος Μαρία - στήν συνεκτική καί ἑνοποιό, διά τς χάριτος τογίου Πνεύματος, πληρότητά του, δηλαδή τήν θε-ανθρωποίησή του. Τό τραγικό στήν ζωή τονθρώπου, στούς στόχους του, στίς πιδιώξεις του εναι τι προσπαθε νά εναι ὀλίγον νθρωπος. Οδεολογίες, οπιλογές το τρόπου ζως, ο προτάσεις τν σύγχρονων νθρώπων εναι στερητικές τῆς ὁλοκλήρωσης τοῦ ἀνθρώπου γιατί, ὡς διαρκής μεσότης, στεροῦνται καί ρχῆς καί τέλους, δηλαδή Σαρκωθέντος Χριστοῦ.

ρήμωση ατή σο κι ν πεκταθε δέν χει αὔξηση καί πλήρωση λλά μιά διαρκή νεργητική πελπισία. φόβος το θανάτου δημιουργεῖ στόν νθρωπο μιά περήφανη πελπισία. Τό γχος τς λευθερίας μιά ρωϊκή πελπισία. Καί τα δύο δέν εναι τίποτε λλο πό μιά προσπάθεια συγκάλυψης και ναπλήρωσης το κενο πού φήνει πώλεια ρνηση τς συναίνεσης, πως ατή πού διαθέτει μέ τήν βαθύτατη καί θεία θέληση της Θεοτόκος νά πακούσει, νά δεχθεῖ, νά συναινέσει καί νά χωρέσει τόν Θεάνθρωπο Χριστό.

Δέν ἀντιλαμβάνεται σύγχρονος νθρωπος τήν ρίζα τς τραγικῆς ξόντωσής του, τς κυρίαρχης τραγικς θανάτωσης, ετε το ἑαυτο του ετε τολλου πού καθημερινς ντικρίζει γύρω του. διεκδίκηση τς ατονομίας καί τς λευθερίας τονθρώπου νεξάρτητα πό τόν Θεάνθρωπο Χριστό εναι τραγική μοίρα τς θηριοποίησης πού γεμίζει λίγο-λίγο τόν νο τονθρώπου. «Νος δέ Θεοναχωρν κτηνώδης γίνεται θηριώδης, διά τατα τος νθρώποις μαχόμενος» λέγει γιος Μάξιμος μολογητής. πέραντη καί κόρεστη πιθυμία τονθρώπου δέν εναι τίποτα λλο πό να πέραντο καί κόρεστο κενό. Εναι μιά διαστροφική καί σθενοσα θέληση. Διότι τό θέλημα, θελητική δύναμη τς ψυχς τονθρώπου, χει δοθε κατά τρόπο φυσικό πό τό Θεό. Εναι «ρεξις ζωτική καί λογική» κατά τόν γιο ωάννη τόν Δαμασκηνό. Ατή δύναμη το ατεξουσίου τς χρήσης τς λευθερίας εναι πού κανε τήν περαγία Θεοτόκο, τόν πρτο νθρωπο μετά τήν πτώση τν πρωτοπλάστων, πού δειξε τό Κέντρο πού λέγεται καί εναι Θεάνθρωπος Χριστός. πέδειξε καί πεκάλυψε τι άν τό θέλημα τονθρώπου ποταγε στό νόμο το Θεο καί σύμφωνα μέ Ατόν κυβερνήσει νος καί τόν θυμό καί τήν πιθυμία, τότε χώρητος χωρε μέσα στόν νθρωπο καί φθάνει «ες νθρωπον τέλειον, ες μέτρον λικίας το πληρώματος το Χριστο».

ντας λοιπόν πό τήν φύση μας, πως διαπυστώνει γιος ωάννης Δαμασκηνός, δούλοι το Δημιουργο καί χοντας τό ατεξούσιο, λάβαμε τόν νόμο πού εναι συστατικό τς ρετς, μέ σκοπό νά γνωρίσουμε τι χουμε Δεσπότη καί νά μήν περπατάμε στό σκοτάδι. Διότι τόν καθένα πού προτιμ τό γαθό, Θεός τόν βοηθ στό γαθό, καί φο διαφυλάξουμε τό «κατά φύσιν» νά πιτύχουμε τήν φθαρσία καί τήν θέωση, πό τήν νωση μέ τό Θεό, μέ τήν κατά τό δυνατόν ταύτιση το θελήματός μας πρός Ατόν. Ὅ,τι δηλαδή ἀκριβῶς ἔπραξε κατά τόν Εὐαγγελισμό καί τήν ἄσπορον σύλληψιν τοῦ Υἱοῦ της ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος καί Αεἰπάρθενος Μαρία.

Τέλος, ἀγαπητοί μου, γιά νά μνημονεύσουμε καί τούς ἥρωες τῶν ἀγώνων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τῆς σημερινῆς ἐπετείου τῆς ἐθνικῆς μας ἑορτῆς, νά ξαναθυμηθοῦμε ἕναν ὑπερόχως πολυσήμαντο λόγο τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ Διονυσίου Σολωμοῦ, πού παραμένει πάντοτε διαχρονικός, καί ἑρμηνεύει τό θέλημα τῶν Ἑλλήνων καθ’ ὅλη τήν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας, γιά αὐτοσυνειδησία, γιά ἀγῶνα ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος καί γιά πραγματική ἐλευθερία: «Τό Ἔθνος πρέπει νά μάθει νά θεωρεῖ ἐθνικό ὅ,τι εἶναι ἀληθινό».

Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

 

 

 



ByzantinhAfissa2017


Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017
Ευστρατίου, Αυξεντίου, Ευγενίου, Μαρδαρίου και Ορέστου μαρ., Λουκίας μάρτ., Γαβριήλ ιερομάρτ.

imp-fylladio-1

ENTEYKTHRIO

pistevw ma8hteia

ex katwtero 2013 2014pistevw h synanthsh small

programma

Περιοδικό "Πειραϊκή Εκκλησία"

pe293 p1
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ
Έτος 2017 / 27ο - Αριθμός τεύχους 296

Αι αιρέσεις του Παπισμού

aireseispapismou

ΒΙΒΛΙΟ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
κ.κ ΣΕΡΑΦΕΙΜ word




Η αίρεσις

της ικανοποιήσεως της Θείας Δικαιοσύνης
δια της Σταυρικής Θυσίας του Κυρίου
air

ΒΙΒΛΙΟ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
κ.κ ΣΕΡΑΦΕΙΜ word




Κόσμος

«ΕΞΕΛΙΞΙΣ Ἤ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ;»
«ΤΥΧΑΙΟΤΗΣ Ἤ ΠΑΝΣΟΦΟΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΣ;»
«ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Ἤ ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΟΣ ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ;»
KosmosExelixisHDhmiourgia

ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
κ.κ ΣΕΡΑΦΕΙΜ word




«ΕΞΕΛΙΞΙΣ Ἤ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ;»

«ΤΥΧΑΙΟΤΗΣ Ἤ ΠΑΝΣΟΦΟΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΣ;»

«ΦΥΣΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Ἤ  ΑΠΕΡΙΝΟΗΤΟΣ ΘΕΙΑ ΠΡΟΝΟΙΑ;»